Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Savita Jadhav

Others


2  

Savita Jadhav

Others


फौजी स्वप्नातला

फौजी स्वप्नातला

2 mins 339 2 mins 339

    लहानपणापासून शाळेत होणाऱ्या प्रजासत्ताक आणि स्वातंत्र्य दिनाच्या दिवशी एखाद्या फौजीला पाहिले की खूप भारी वाटायचं. त्यांनी झेंडा फडकवताना बघून ऊर अगदी अभिमानाने भरून यायचा. फौजीची शिस्त, काटेकोरपणा, मनाला स्पर्श करून जायचं. एवढे काही समजत नव्हते पण देशभक्तीची गाणी लागली की खूप छान वाटायचं. त्याच वेळेला तिरंगा आणि क्रांती हे चित्रपट पाहिले. बॉर्डर, सरफरोश यासारख्या चित्रपट पाहून फौजीबद्दल आदर आणखी वाढत गेला. प्रजासत्ताक आणि स्वातंत्र्य दिनानिमित्त राष्ट्रपती भवनात होणाऱ्या परेडचे लाइव्ह दूरदर्शनवर दाखवली जायचं. ती कधीच miss नाही केली. फौजी आपल्या घर कुटुंब पासून दूर राहतात... फक्त आणि फक्त आपल्या भारतमातेच्या सेवेसाठी.


फौजी नुसते नाव जरी ऐकलं तरीही गर्व वाटावा असे त्यांचे कर्तृत्व खरचं वाखाणण्याजोगं आहे. ऊन, थंडी, वारा कशाची तमा न बाळगता ते दिवस रात्री देशसेवेसाठी तत्पर असतात. ते आहेत म्हणून आपण निवांत झोपी जातो. लहानपणापासूनची माझी फौजीबद्दलची ओढ वाढतच गेली. चूलत आजोबा फौजी होते. त्यांच्याकडून खूप काही ऐकायला मिळत होते. असं वाटायचं मलाही फौजी नवरा मिळावा. अभिमानाने त्यांच्या सोबत मिरवायला मिळेल. फौजीची बायको नुसते ऐकूनसुध्दा गर्व वाटायचं सतत स्वप्न बघायचे. झाले पण होते असे. एका फौजी मुलानं मागणी पण घातली. पण बाबांनी ते स्थळ नाकारले. त्यांना मान्य नव्हते. असो..फौजीशी लग्न करायचं स्वप्न मनातच राहिले.

 

   रक्षाबंधनच्या आधी पंधरा दिवस राख्या जमा करून तो बॉक्स बॉर्डरवर पाठवला जायचा. टीव्हीवर पण दाखवायचे महिला आणि मुलींनी फौजी जवानांना राख्या बांधलेल्या. तेव्हा वाटायचं आपल्याला मिळतील का अशा राख्या बांधायला. म्हणतात ना...


किसी चीज की तमन्ना दिलसे करो

तो सारी कायनात उसे पुरा करने मे जुट जाती है।

उशिरा का होईना पण माझ्या बाबतीत असं घडले.


गेल्या पाच महिन्याच्या पूर्वी माझा भाऊ अपघातात गेला. पंधरा दिवसांनंतर स्वातंत्र्य दिवस आणि रक्षाबंधन असे दोन्ही सण एकत्र आले होते. सुवर्णयोगच म्हणायचा.

मी खूपच उदास झाले होते. भावाची खूप आठवण येत होती. इतक्यात मोबाईलची रिंग वाजली. समोरून जिल्हा अध्यक्ष माझे गुरूबंधू यांचा फोन होता. "हे बघ ताई, मी आणि माझी फॅमिली आर्मी कँपसमध्ये रक्षाबंधन साजरा करायला जाणार आहे येणार असलीस तर ये बघ..." एकीकडे भाऊ गेल्याचे दुःख होते... आणि दुसरीकडे माझी लहानपणीपासूनच इच्छा पूर्ण होणार होती. क्षणाचाही विलंब न करता तयार झाले आणि आर्मी कँपसमध्ये गेले. तिकडे फौजी बांधवांना राख्या बांधल्या. देवाने माझा एक भाऊ हिरावून घेतला पण फौजी बांधवांच्या रूपाने मला खूप सारे भाऊ मिळाले.


एका फौजी सोबत लग्न करायचे स्वप्न साकार नाही झाले. पण आता याची खंत नाही... कारण... एक फौजी भाऊ म्हणून मिळायला पण मोठे नशीब लागते याची जाणीव झाली...


Rate this content
Log in