Savita Jadhav

Others


3  

Savita Jadhav

Others


अनन्या... एक चाहूल सुखाची

अनन्या... एक चाहूल सुखाची

4 mins 375 4 mins 375

अनन्या... मध्यमवर्गीय कुटुंबात वाढलेली. ग्रामीण भागातील शाळेत शिकली. आई, बाबा, मोठी बहीण, लहान भाऊ यांच्यासोबत रहात होती. नंतर कॉलेजला गेली. मैत्रिणी मिळाल्या. जग बदलले तिचे. कॉलेज जीवन हवेहवेसे वाटू लागले. पण लग्नासाठी स्थळे येऊ लागली... तिची खूप इच्छा होती शिकून काहीतरी करायचे... आईबाबाला मदत करायची... नाव कमवायचे.... पण लग्न ठरले त्यामुळे तिचा नाईलाज झाला. तिला शिक्षिका व्हायचे होते..... पण सगळं मनातल्या मनात राहिले. लग्न झाले, संसार सुरू झाला, दोन वर्षे नंतर एक मुलगाही झाला...सासू ,सासरे, नवरा आधुनिक विचारांची होती.... मुलगा झाल्यानंतरसुध्दा त्यांनी अनन्याला शिकायला संधी दिली. सासूबाई मुलाला सांभाळत होत्या... अनन्या कॉम्प्युटर क्लासला जाऊ लागली.... मुळातच हुशार आणि काहीतरी करून दाखवायचे जिद्द तिला स्वस्थ बसू देत नव्हती. खूप मन लावून अभ्यास केला... आणि गुणवत्ता यादीत आली...त्याच वेळेला तिला शिकवणाऱ्या सरांचे लग्न जमले रिक्त जागेवर कोणीतरी हवे होतेच.. मग सरांनी अनन्याचे नाव पुढे केले..


पण.. घरचे नोकरी करायला परवानगी देतात की नाही याची शंका होती.मग सर स्वतः मिठाई चा बॉक्स घेऊन घरी गेले. त्यांनी अनन्या च्या घरातील लोकांना सांगितले आणि तिला कॉम्प्युटर ची शिक्षिका म्हणून नियुक्त केले. अनन्याचे शिक्षिका होण्याचे स्वप्न अशा प्रकारे का होईना पूर्ण तरी झाले. शिक्षिका म्हणून अनन्याची वाटचाल सुरु झाली. थोड्याच कालावधीत ती सगळ्यांना प्रिय बनली. बघता बघता चार वर्षे झाली... छान जम बसला होता...पण तिच्या नवऱ्याची बदली झाली आणि अनन्या ला नवऱ्यसोबत दुसरीकडं जावे लागले. काम सोडावे लागले पण पर्याय नव्हता.


शहराच्या मध्यवर्ती भागात एक फ्लॅट भाड्याने घेऊन ते रहात होते... गावाकडच्या वातावरणात वाढलेली रमलेली तिला करमेनासे झाले होते. नव्या ठिकाणी कुणाशी मैत्री करावी तर शहरातील लोकांचा अनुभव नाही.... विश्वास ठेवायला मन तयार होत नव्हते... मैत्रिणी झाल्या पण हाय हँलो पुरतच दिवसभर स्वतः ला रूममध्ये कोंडून घ्यायची.

मग संध्याकाळी नवरा नि मुलगा आले की फिरायला जायचे बागेत... हळूहळू सवय झाली सगळ्या गोष्टींची. बघता बघता आठ वर्षे झाली...


शहरात त्यांनी एक वन बीएचके फ्लॅट खरेदी केला... एक मुलगी पण झाली होती....मुलांच्या देखभालीसाठी,त्यांना हवं नको ते पाहण्यासाठी वेळ कसा जायचा कळायचं नाही...मुलं मोठी झाली. आपल्याला विश्वात रमू लागली.... नवरा पण कामात व्यस्त... जो तो आपल्या विश्वात रमलेला....अनन्या साठी कुणालाही वेळ नव्हता. एकाकी पडली. तिला कुणाच्या घरी जाऊन गप्पा टप्पा करायला आवडत नव्हते.... बोलायला खूप आवडायचं पण बायका एकत्र आले की एकमेकांना उणेदुणे करायच्या... एकमेकीबद्दल चुगली, कागाळी करायच्या हे प्रकार अनन्या ला मुळात पटत नव्हते.. त्यामुळे ती एकटे रहायची...अशातच तिने बरेचसे कला प्रकार शिकून घेतले... विणकाम, भरतकाम, शिलाई, शोभेच्या वस्तू बनवणे आणखी बरेच काही. पण किती आणि काय करणार... काही महिन्यात ते पण नकोस झाले. मग मोबाईल मिळाला... मोबाईलवर बोलणं, मैत्रीण ला मँसेज वगैरे.... कधीतरी चालू असायचं. मुलगा कॉलेजला, मुलगा शाळेत, नवरा कामाला... घरी आल्यावर प्रत्येक जण आपल्याच विश्वात....नवऱ्याचा स्कूल फ्रेंड्सचा ग्रुप....त्यांच्या सोबत चँटिंग....काही बोलायला गेली तर लक्ष नाही.... मुलांना आईचे बोलणे बडबड वाटायचे... आईला काही कळत नाही....एखादी गोष्ट सांगितले की ती चुकीचे ठरवली जायची... मुलं ऐकत नाही...का?...तर आई ओरडते... अरे पण तुमच्या भल्यासाठी असते ना... का समजून घेत नाही....मुलांच्या तक्रारी बाबाकडे कराव्या तर बाबाचा पारा लगेचच चढणार..... मग दोष बिचाऱ्या अनन्या ला ...घरात असते म्हणून तिच्या मनाचा विचार कोणी नाही का करावा. अनन्या स्वतः ला तरीही नशीबवान समजते..... नव्हे आहेच... पण एक सांगा.... चांगले खाऊ पिऊ घातला... फिरायला नेला.... म्हणजे संपते का सगळे....


तिला गरज होती मायेची.....तिलाही हवी होती कौतुकाची थाप कधीतरी..... तिला वाटायचं आपल्याला कुणी छान म्हणावे.... वाटायचं तिलाही इतर बायकांच्या प्रमाणे हौस मौज करावी कधीतरी पण तसं कधीही नाही झाले. का...घरची जबाबदारी.... घरातील लोकांच्या गरजा....पण मग या सगळ्यात तिच्या मनाला काय वाटते.... तिला काय हवय याचा विचार कुणी नाही केला.....


अनन्या सतत उदास राहू लागली. डिप्रेशनमध्ये जायचं बाकी राहिले होते.... नवऱ्यच्या ऑफिसमध्ये एक मँडम होती... तिच्या संगे छान अनन्याची मैत्री झाली होती... कधीतरी तिच्या सोबत मन मोकळे करायची... पण नंतर समजले की ती सहानुभूतीने बोलायची... एक गोष्ट मात्र तिने छान केली. अनन्या ला डिप्रेशनमधून बाहेर काढले.... तिने समजावून सांगितले अनन्याला..,"तुझा विचार तू स्वतः कर...कुणी तुझा विचार करेल अशी आशा सोडुन दे,तुला काय आवडते ते कर...स्वतःला वेळ दे. अनन्याला पटलं हे..." हळूहळू ती महिला मंडळ मधे सामील झाली... वेगवेगळ्या उपक्रमामधे भाग घेऊ लागली. आणि अशातच... एक मुलगा तिच्या आयुष्यात आला. मानव...अनन्यापेक्षा वयाने खूप लहान... पण तरीही एकदोन वेळच्या भेटीत छान मैत्री झाली..हो ..मैत्रीच...नवल वाटते का?नवल काय वाटायचं..... मैत्रीला वय नसतं.. आणि आपल्या पेक्षा वयानं लहान असणाऱ्या मुलाशी मैत्री... बिघडले काय त्यात..... जिथं विचार जुळतात..... तिथं मैत्री मजबुत असणारच की..असो....


अनन्याची मानव बरोबर मैत्री झाली. भेट एकदोनदा असेल.. पण मोबाइल मेसेजेसवर बोलणं व्हायचे. कमी वयातच खूप समजूतदारपणा होता त्याच्याकडे..... व्यवहारात अतिशय हुशार.... इंजिनिअरिंग चा विद्यार्थी....कॉलेज करत असताना आईबाबाला काम करून हातभार लावायचा... अभ्यास आणि काम यांच्या व्यापात कुठल्याही मुलीशी मैत्री करायला वेळ कुठे होता....पण योगायोगाने अनन्या सोबत मैत्री झाली.... अनन्याला त्याचा स्वभाव पटला तो फोन करून कधी मेसेजेस वर वेळ मिळेल तेव्हा तो अनन्या सोबत बोलायचा... समाजातील प्रतिष्ठित लोकांच्या मध्ये वावरत असल्याने फार कमी वयात एखाद्या पोक्त माणसासारखे बोलायचं..... समाजात कसं वावरायला पाहिजे.....अनेक सामाजिक, वैचारिक, घडामोडीबद्दल बोलत असतात. त्याच्यासोबत बोलताना अनन्या खूप खूश असायची. मानव मित्र म्हणून आयुष्यात आल्यापासून अनन्याचे आयुष्य बदलून गेले.


कधी थट्टा, मस्करी, काळजी. निखळ, निर्मळ मैत्री... अनन्याच्या आयुष्यात आनंदी चाहूल घेऊन आली. अनन्या मानवची स्वीट फ्रेंड बनली. आणि मानव बनला अनन्यासाठी बेस्ट फ्रेंड. मानव सतत काही ना काही कामात असायचा. खूप मोठा होण्याची स्वप्न आहे... त्यासाठी खूपच मेहनत घेतो...पण आपल्या मैत्रिणीची विचारपूस करायला विसरत नाही. तिच्यासोबत गोष्टी हक्काने शेअर करतो. कुणाच्याही मदतीला सदैव तत्पर असतो. या छोट्या दोस्तामुळे अनन्याचे आयुष्य अगदीच फुलून गेले.

म्हणतात ना... ढीगभर मित्र असण्यापेक्षा एकच मैत्रीण /मित्र बरा...जो तुमच्या सुखात, दुःखात सदैव पाठीशी खंबीरपणे उभा असेल.


Rate this content
Log in