विश्व

कवच्यातून माझ्या विश्व घडले

अजूनही तशी उपेक्षितच राहिले

हाताचा आधार देत सांभाळले

मायेच्या हळव्या भावनेत चालले

वेळ येताच पंख पसरले

दुःखाचे डोंगर पंखात झेलले

चक्राचा केंद्रबिंदू मीच झाले

चक्राच्या कडांनी मलाच पकडले

कहाणी सगळी केव्हाच संपली

मी नाही हार मानली

हे सारे संकट नसून

संधी म्हणून मी पाहिली