स्मशान

 

दगडा- मातीची माझी शाळा

भुकंपात पडून गेली...

पुनर्वसनाच्या नावाखाली

गावाबाहेर उडून गेली...

 

तसं गावच्या गाव माझं

शांत स्मशान झालं...

कुणीच कोणास विचारलं नाही

ढीगा-याखाली कोण मेलं...

 

पहाट किंकाळ्यांची

भेसूर वाटतं होती...

किलकिली सकाळ मात्र

डोळे चोळत उठत होती...

 

पांढ-या मातीखाली

श्वास अडकून गेला होता..

पिकली पान सोडून

अख्खा गाव मेला होता..