रंग

अशाच एका सायंकाळी

फुलपाखरे होती जमली

खेळ खेळूनी गेली कोणी

सारी होती तेव्हा दमली

एक पाखरू उडून बैसले

हसत एकट्या फुलावरी

नव्हता गंधही ज्याला काही

रंग ही नव्हता तयावरी

पाखरासवे बोलू लागले

फूल अनामिक ओढीने

जीवापाड जपलेल्या गोष्टी

सांगत बसले गोडीने

हरवून गेले फुलपाखरू

रमले तेही फुलासवे

दोघांच्याही डोळ्यातून मग

दाटून आली का आसवे?

गुंतूनी गेल्या क्षणी फुलाला

मिठीत अलगद घेऊनी

उडूनी गेले फुलपाखरू

आपुला रंग फुलावर ठेवूनी.