रम्य विरह

किती दिसांची पाहते रे 

मन वाट तुझी चातकासम.

शिणले मम ओले नयन

अन् भासे तू काजव्यासम.

का अबोल्याने छळतोस तू असा रे

झाले हृदय अशांत घायाळ पक्षिणीसम.

लागेल मज लळा रे या खोल अमूर्ततेचा

मग शोधशील कोठे वेडावल्या सख्यासम.

येशील जवळी आता, घेशील हात हाती

परी न रम्य वाटे काळ त्या विरहासम.