नाते अनामिक ते संगती

रोज संध्या समयी ती

ज्योतिसम वात तेवती

ओढ अनामिक भीती

चंचल कजावां लागती

भिरी भिरी पाखरापरी

सांग मना काय शोधीती

सांज गंधाळली ती जरी

नाते अनामिक ते संगती

आसपास गूज पाखराचे

मन भ्रमरास गुंतवति

क्षण अलगद पापाणिस

थेंब दवा चा देऊनी जाती

हलक्या सरी होत्या बरसात

मन अधिर आणिक स्मृती

सागर किनारी गुंजारव ती

बेफान लाट ती पुसत होती

जिव गुंगला ज्या राशित

भाव नभी दाटून ते येती

अनामिका मी तया जीवनी

असावे का उगा गाव पुसती