मिलन

भेटीला तुझ्या ती असे अति आतूर

शुष्क जाहली ती फार विरह सोसून

येईन तूजला भेटण्या हे वचन देऊन

कुठे गेला सख्या तू डाव अर्ध्यात सोडून

डोळ्यात साठवून तुझ्या गोड आठवणी

ती वाट पाहते तुजला आर्त हाक देऊनी

नको पाहूस रे सख्या तिचा अंत एवढा

आता तरी बरस तू होऊनी मेघ सावळा

त्यालाही होती तिच्या प्रेमाची ओढ फार

व्याकुळ तो ही होता तिला भेटण्या सत्वर

ऐकुनी आपुल्या प्रियेची प्रेमळ साद

बरसला घननीळा होऊनी बेधुंद आज

जाहले एकरूप आज दोघांचे श्वास

पावसा धरतीच्या मिलनाची असे नित्य आस...