लाटा

  

हा सागरी किनारा

वेडावतो मनाला

ती लाट परतूनी ये

त्यालाच भेटण्याला

कधी भेटते किनारी

कधी वाटेतच वळते

हे गुज अंतरीचे

कोणासही ना कळते

कधी लाट आठवांची

सहजी किनारी येते

मन भिजते अखंड त्यात

गेल्या क्षणात जाते

कधी खवळला समुद्र

लाटाच दाखविती

कधी शांत सागराच्या

ह्रदयात झोप घेती

लाटा न फक्त या हो

वाटे तयास गावे

सरगम ही सागराच्या

मनी घेई हेलकावे