*क्षण मिलनाचे* (चाराक्षरी)

शांत कधी

खळखळ

ती सरिता

अवखळ.

ओलांडून

कातळांना

न्हाऊ घाली

त्या शिळांना.

घेई बघा

धाव कैसी

सागराच्या

मिलनासी.

घेऊनिया

प्रीत मनी

रोमांचित

शीत तनी.

अधीर तो

सागरही

फैलाविले

दो करही.

दिसताच

रत्नाकर

झाली नदी

अनावर.

भान सारे

विसरुनि

बसे ऐशी

बिलगुनि.

घेई तिला

तो कुशीत

एकजीव

ते खुशीत.