कन्यादान

ज्याचे घरी कन्यारत्न

तोची खरा भाग्यवंत

हाक मारीसी कधी बाबा म्हणोनी

वाट पाहतो माझ्या चिमुकल्या

मुठ आवळुन बोट धरतेस जेव्हा

जग जिंकल्याचा भास होतो मज तेव्हा

मुलगी नाही तु श्वास माझा

दिवसगणिक दिवस गेले

लेक झाली मोठी कोणा न कळले

लग्न जुळले मंडप सजले

अश्रु मनी दाटले

आली वेळ आता कन्यादानाची

लेक माझी लाडाची चालली सासरला

आठवण येईल ना छकुल्या

ह्या भाभड्या बापाची तुला

माय चा जीव असा व्हावा

जसा काळजातला ठोका चुकावा