ही लेक

गोड - गोजिरे रूप तिचे 

सर्वच भुलूनी जाती...

मधुर -मधुर शब्द तिचे 

ऐकण्या सर्वच उत्सुक होती...

अङखळणारे पाऊल तिचे 

उद्याचे भविष्य दाखवी...

शब्दरूपी ज्ञान ऐकण्या

सारेच आतुर होती...

आपुल्या बाबाचा भार हलका करण्या

इवलेसे हात मग झटती...

आई - बाबांचे स्वप्नपूर्ती करण्या

यशस्वी गरूडझेप ती घेई...

अन् एक दिवस आपुले आंगण,

हक्काचे माहेर सोडूनि जाई ती 

आपुल्या संसारी...

अशीच असते ही लेक 

बाबाच्या काळजाची हुरहुर...