एक आभाळ मोकळे

एक आभाळ मोकळे

पुन्हा कवेत घेतले

घेण्या उंच उंच भरारी

पुन्हा पंख पसरले

ह्या मोकळ्या आकाशी

खूप उंच उंच जावे

सर्वांवर मात करूनी

सर्वांत पहिले यावे

आयुष्याच्या या शर्यतीत

आपणही सहभागी व्हावे

स्वतःस सिद्ध करण्यास

खूप खूप दौडावे

मोठेपण विसरुनी जरा

लहानपण आठवावे

सर्व जग विसरूनी

आपणही लहानगे व्हावे

सुख दुःख येते जाते

नेहमी हसतच रहावे

सत्याची वाट धरून

असत्याशी झुंजावे