आठवणीतील भेट

नेहमीच आतून वाटतं 

जाऊन यावं पुन्हा शाळेत 

व्हावे बालपणीचे मोती 

त्याच तुटलेल्या माळेत 

प्रवासातच दाटून आला 

आठवांचा गोड जिव्हाळा

विझलेल्या निखाऱ्यातही 

होता अतृप्त उमाळा

मागे जाऊ लागला

झरझर काळाचा पट

चार पाऊले चालणे 

वाटू लागला तट

गळून पडली सारी 

मोठेपणाची फोलपटं

भरून आलेल्या जखमांची 

पुन्हा निघाली सालपटं 

कोरली होती शाळा 

माझ्या हृदयात थेट

कशी विसरेल मी

ही अविस्मरणीय भेट