आई

सर्वांचं करते 

काही न घेता 

आभाळमाया 

आई म्हणता

जगावेगळी 

आद्यगुरू 

शिकवते चालवते 

होते वाटसरू

दुःख सहुन सुख

समृद्धी देते जिवन

कुणाशी न ठावे

तिचा महिमान 

अपत्य कितीही 

जरी असले 

भेद भावना करते 

सर्वांना करी आपले

आवडी निवडी 

हट्ट पुरवते 

वेळप्रसंगी दुःख 

वाट्याला घेते

हीच सर्वांची आई 

जन्माची पुण्याई 

लाभते ममता 

प्रत्येक समई