દવાખાનું

દુઃખી ચહેરાં 

ઠેર ઠેર ખાટલાં 

પાટા ને પિંડી 

બેઠાં રાહમાં 

ક્યાંક ચડે બાટલા 

કોઈક રોતાં 

જમની રાહ 

ક્યાંક વળી આશમાં 

સાજા થવાની 

દવાની વાસ 

દુવાની છે સુવાસ 

ઉંઘનો ત્રાસ 

ધોળો ડગલો 

દાક્તર ને વૈદ 

ધોળું મકાન 

આડા અવળાં 

ઉલટી ને સુલટી 

ઊબકાં ખાતાં 

ગોળી ઘોળીને 

જીવવાનું પ્રેમથી 

સોય દેખીને 

આવું તે હોય ?

દવાખાનું ગામનું 

મંદિર જેવું