ମୋ ଛାତିର ରକ୍ତ

ତୁମ କଲମ ପାଇଁ ତୁମେ ମତେ ମାଗିଥିଲ ସ୍ୟାହି

ମୋ ପାଖରେ ଥିଲା ଯାହା ଦେଲି,

ମୋ ଛାତିରୁ ରକ୍ତ ଅଞ୍ଜୁଳାଏ

ପାରିବ ତ ଭରି ରଖ କଲମରେ

ମଣିଷ ହୃଦୟର ଯେତେ କଥା ହୋଇନାହିଁ ଲେଖା

ଲେଖିଦିଅ ସେ ସ୍ୟାହିରେ

ଯେତେ ବ୍ୟଥା ପାଇ ନାହିଁ ଭାଷା

କହିଦିଅ ସେ ସବୁକୁ କାଗଜ ଉପରେ ॥

ପୃଥିବୀର ଯେତେ ଯେତେ ବୟସ ବଢୁଛି

ମନ ସବୁ ସେତେ ସେତେ ବୟସ୍କ ହେଉଛି

ମୋ ଛାତିର ରକ୍ତ ନିଅ

ପୃଥିବୀର ଶିରା-ପ୍ରଶିରାରେ ସେ ରକ୍ତ ବୁହାଅ

ତାରୁଣ୍ୟ ଭେଟି ନ ଥିବା ବୁଢାମାନଙ୍କୁ ପିଲା କରିଦିଅ ॥

ଏବେତ ସନ୍ଦେହ ଓ ପ୍ରତାରଣାର ବିଷ ଯାଉଛି ଚରି

ମନର ଜମିରେ

ପାଲଟି ଯାଉଚି ସେ ଧୂସର ମରୁ

ସେ ଜମିରେ

ମାଡିବାକୁ ଦିଅ ମୋର ଏ ଛାତିର ରକ୍ତ

ଆଉ ଟିକେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ରୁହ

ଅନେକ ଆଶାରେ

ପୁଣି ଶାଖା ମେଲିବ ସେଇଠି

ଭଲପାଇବାର କଅଁଳ ଦ୍ଵି-ପତ୍ର ॥