ଯନ୍ତ୍ରଣା

ମୁଁ ମଣିଷ ଟେ

ଚପଲ ପରି

କେତେ କଣ୍ଟା,ଗୋଡ଼ି, ବାଲିର

କଷ୍ଟ ସବୁ ସହିନିଏ

ପାଦକୁ ଆଦରି

ଅତି ଆପଣାର ଭାବି ।

ସେଇ ଅତି ଆପଣାର ଭିତରେ

ଯଦି କେହି ଆସିଯାଏ

କିଛି ଦାମିକିଆ ରୂପରେ

ମନର ଏକ ସ୍ୱାର୍ଥ ନେଇ

ସେଇ ଗୋଡ଼ର ସୁନ୍ଦରତା ପାଇଁ

ମତେ ଫିଙ୍ଗା ହୁଏ ଏଣେତେଣେ

ନାଳ ନର୍ଦ୍ଦମାରେ

କିଛି ସ୍ଥାନ,କାଳ, ପାତ୍ର ନଦେଖି ।।

ଆଜି ଇଛାହୁଏ

ହେଇଯିବା ପାଇଁ

ମଣିଷ ଟେ ଚପଲ ପରି

ମଧୁ ବାରିଷ୍ଟ୍ର ସମୟର

ଟିକିଏ ଖାଇଯା ଦେଖିଲେ

ପୋଡୁଥିଲେ ହଜାର ହଜାର ।।।