ତୁମେ ଓ ବିଚିତ୍ର ତୁମ ବନ୍ଧୁତା

ତୁମ ଆଖିରେ ମୁଁ ଦେଖିପାରେ

ପଥର ମଧ୍ୟରେ ତୋଳିପାରେ

ଦେବତାର ଭାବ ମନ୍ଦିରରେ

ସତରେ ଏବେବି ଲିଭୁନି ବରଷାରେ

ଗୋଲାପ କଣ୍ଟାବିହୀନ ପାଖୁଡାର

କହି ପାରନ୍ତ ତୁମେ କଥା ହୃଦୟର ।

ଭାବିନେଲି ତୁମ ସ୍ବୀକାରୋକ୍ତି ସତ

ଦେଖିନେଲି ତୁମ ଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ର

ଗଢିବା ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିବା ଦେଖିଣ

ତଟସ୍ଥ ମୋ ମନର ଅବଶୋଷ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ।

ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଆଳାପ ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିଲ

ଏତେ ଚିନ୍ତା ଚକ୍ରାନ୍ତ କେମିତି କରିଲ

ବିଧାତା ବୋଲି କଣ ସତରେ ପଥର

ଜୀବନଟା ଜୀବନ୍ତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା ଏଥର

ଚଳନ ପ୍ରତିମାର ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ଅନ୍ତର ବ୍ଯଥିତ ।

ମୁଁ ଖୋଜି ଏଥର ପାଉନି ତୁମ ଭିତର ମଣିଷତ୍ବ୍ୟ

ପଥର ଦେହଟା ପାଷାଣରେ ପରିଣତ ହେଲା

ତୁମ ଲାଗି ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ ବାକି ରହିଲା

କୁହୁଡି ଘେରରେ ଝାପସା ଦେଖାଯାଏ

ମୁଁ ବା କେମିତି ଜାଣିବି ଭଗବାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିଟିଏ

ପ୍ରତିମା ମଧ୍ୟରେ ଜୀବଜଗତର ସଜ୍ଞା ଦିଏ

ସତରେ ବିଶ୍ବାସର ଡୋର ଢିଲା ଏମିତି ଦେଖାଏ ।