ତେର ସମ୍ଭାର

ତୁ କେତେ ଭାଗ୍ୟବାନ ସତରେ

ତୋ ପରି କିଏ ହେବରେ

ତୋ ବାପମାଆଙ୍କ ହାତ ରହିଛି

ଛାଇ ହୋଇ ତୋ ଉପରେ ॥

ସନ୍ତାନର ଦୁଃଖ ଯିଏ ବି ବୁଝିଛି

ସିଏ ତ ପ୍ରକୄୄୄୄୄୄତ ପିତାମାତା

ଚାହିଁ ରହିଥିବେ ମଲାବେଳେ

ଦେବୁ ତୁ ଯେ ମୁହଁରେ ଚିତା ॥

ଖାଇବା ପିଇବା ଦେ କି ନ ଦେ

ସ୍ନେହ କରିବୁନି ଉଣା

ତୋ ପାଇଁ ପିତୄୄୄୄମାତୄୄୄୣୣ ଅଟନ୍ତି ଦେବ

କରିବୁନି ଜମା ଘୄୄୄୣୣୣୣଣା ॥

ତୋ ଭଲମନ୍ଦରେ ଭଲ ସାଥି ହୋଇ

ଚାଲିବେ ସାରା ଜୀବନ

ତୁ ବାଟ ଫେରନ୍ତା ହେଲେ କେବେ ଖୋଜିବେ

କାହିଁ ଗଲା ମୋର ସନ୍ତାନ ॥