ସମୟ

ସମୟ ଏକ ଚଳମାନ ସ୍ରୋତ

ବହୁଛି ବହି ଚାଲିଥିବ ଚିରନ୍ତନଗତିରେ।

ନାଁ ତାକୁ କେହି ଦେଖିଛି

ନାଁ ତାକୁ ବାନ୍ଧି ପାରିଛି।

ଅନ୍ଧାର ଆଲୋକ ସ୍ବଚ୍ଛ ଅପରିଷ୍କାର

ସବୁଠି ତାର ରହଣୀ।

ସେ ବଖାଣି ପାରେ ଅତୀତରୁ ଧରି

ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଆଗତ ଭବିଷ୍ୟତର କାହାଣୀ।

ତାରି ଜରାୟୁରେ ଭବିଷ୍ୟତ ରୂପ ଧରୁଥାଏ।

ଅତୀତଟା ଛାଇ ହେଇ ପଛ ହେଇଯାଏ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ଖାଲି ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକରେ

ଚକ୍ଚକ୍ ହେଉଥାଏ ଆଖି ଆଗରେ।

ଏସମୟ ଗ୍ରାସିପାରେ ରାଜାରୁ

 ରଙ୍କ ସଭିଙ୍କ ଜୀବନ।

କେବଳ ରହିଯାଏ ଇତିହାସ ହେଇ

 ଆମ କଲା କର୍ମମାନ।