ସ୍ମୃତି

ଶ୍ଵାନ କେତେଟାଙ୍କ ରଡ଼ି ଭୟଙ୍କର

କାନ୍ଥ ଘଡି ସୁର ହୁଏ ତୀବ୍ରତର 

ଆଖିର ତୂଳୀରେ ଆଙ୍କେ ଚିତ୍ରପଟ୍ଟ

ଅନ୍ଧକାର କାନ୍ଥେ ଆଙ୍କି ହୁଏ ସେ ତ

ଅଡୁଆ ସୂତାରୁ ଆଣି କେରା କେରା

ଆନନ୍ଦେ କରିଲି ହୃଦର ଗଜରା 

କେତେ ବେଳେ ଲୁହ ଭିଜି ଯାଉଥିଲା

ଖୁସିର ଲହରୀ ଢେଉ ଭାଙ୍ଗୁ ଥିଲା

ଫର୍ଦ୍ଦ ପରେ ଫର୍ଦ୍ଦ ଉଡି ଯାଉଥିଲା

ଆଖିର ପଲକ ଜାଗି ଉଠୁ ଥିଲା 

ତଥାପି ସେ ସ୍ମୃତି ଅସୀମ ପସରା

କେତେ ଚିତ୍ର ପଟ୍ଟ ଆଙ୍କି ଦେଲା ପରା 

ସ୍ମୃତି ରହିଗଲା ଅତୀତ ପୃଷ୍ଠାରେ

ତନ୍ଦ୍ରା ହଜି ଗଲା ଯାମିନୀ କୋଳରେ

ସ୍ୱପ୍ନ ଲୁଚିଗଲା ଜହ୍ନର କୋଳରେ

ରାତି ପାହି ଗଲା ଶେଯରେ ଶେଯରେ

ପ୍ରାଚୀ ନଭ କୋଳେ ଉଏଁ କୁଆଁତାରା

ବର୍ତ୍ତମାନ ପୃଷ୍ଠା ନିଜର ହୋଇଲା