ଶରତର ଆନମନା

ଚାରିଆଡେ କାଶତଣ୍ତୀ ହସୁଛି

ନୀଳ ଆକଶରେ ମେଘର ଶବଦ

କୋହଲା ପବନର ଆନମନା

ଉପନିତ ପାର୍ବଣର ମୂହୁରତ

ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ଆସୁଛନ୍ତି ପରା

ପୁଲକିତ ସବୁ ମନର ଆନନ୍ଦ

ଅନ୍ତର ଭରା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଉ ସ୍ନେହ

ପିଠେ ବିଜେ ହୁଅନ୍ତି ମା, ଦୁର୍ଗା

ମହା ଆଡମ୍ବରେ ମଣ୍ତପ

ଇଏ ଶରତର ଆଗମନର ବାସ୍ନା

ପୋଖରିର କଇଁଫୁଲ ଫୁଟିବାର ଦ୍ଢଶ୍ୟ

ଗଙ୍ଗଶିଉଳିର ବାସ୍ନାର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ

ଲେଖାହୁଏ କବିର ଶିଶିରର

ଆଲଖ୍ୟ କବିତା

ଗାଁଠୁ ସହର ନେଇ କୋଳାହଳ

ମନର ଅଗଣାରେ ସ୍ମୁତିର ଦର୍ପଣ

ଅନ୍ତରେ ଲଗାଇ ନିଆଁ ଶରତରେ

ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଦିଅନାହିଁ ଧରା

ତମେ ଖାଲି ସ୍ମୁତିରେ ରହିଯାଅ

କରୁଥାଅ ଖାଲି ମୋତେ ଅନାମନା