ସାଥୀ

ସାଥୀ ହୋଇ ଥିଲେ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମର

କରିଥିଲେ ଆମେ ଘର ସଂସାର।

ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ପୁଅ ଝିଅଙ୍କୁ

ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ବଡ଼ କରିଲେ ତାଙ୍କୁ।

ବିଦେଶ ରେ ଯାଇ ରହିଲେ ସିଏ

ନିରାଶ୍ରୟ ଆମେ ପଚାରେ କିଏ।

ଝୁରି ଝୁରି ତୁମେ ଚାଲିଲ ଆଗେ

ନର୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏଠାରେ ଭୋଗେ।

ଜରା ଅବସ୍ଥା ରେ ପଡ଼ିଲି ଏଠି

ପଡି ରହିଲି ମୁଁ ଶବର କୋଠୀ।

ଅଚିହ୍ନା ସଭିଙ୍କ ପାଇଁ ହୋଇଲି

ଶବ ଘରେ ମୁହିଁ ପଡି ରହିଲି।

ଶସ୍ମାନକୁ କେହି ନେବାକୁ ନାହିଁ

ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୋର କର୍ମଟି ନାହିଁ

ସବୁ ଖଟିଆରୁ ଶବ ଗଲାଣି

ମୋହର ଠିକଣା କେ ନାହିଁ ଜାଣି।

ନିରାଶ୍ରୟ ଭାବି ଦେଲେ ଫୋପାଡ଼ି

ବାହାରେ ନେଇ ତ ଦେଲେ କଚାଡି।

ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ ଯାଆନ୍ତି ପାଖ

ହୋଇ ଥାନ୍ତେ ଆମେ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ।