ପାଦ

ହେ ଜଗତର ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥ

କି ବର୍ଣ୍ଣିବି କି ଉପମା ଦେବି

ତୁମ ପଦ୍ମ ପାଦର

ଗଙ୍ଗା ଯାହାର ନଖଧାର

ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସେ ପାଦ ଅଗୋଚର

ତିନି ପାଦ ଭୂମି ବଳିଠୁ ନେଲ

ଦୁଇ ପାଦେ ସ୍ୱର୍ଗ ମର୍ତ୍ୟ ଆଚ୍ଛାଦିଲ

ତୃତୀୟେ ବଳି ମସ୍ତକେ ରଖିଲ

ତୁମ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶେ

ପାଷାଣୀ ଅହଲ୍ୟା ଶାପମୁକ୍ତ ହେଲେ

କୋଟି ପୂଣ୍ୟବଳେ କୈବର୍ତ୍ତ

ତୁମ ପାଦଧୌତ ପଦଉଦକ ପାଇଲା

ଶକଟା ଆଦି ଅସୁର

ସେ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶେ ନାଶ ଗଲେ

ତ୍ରିଭଙ୍ଗି ଠାଣିରେ

ସେ ପଦୁ ଗଳୁଛି ମକରନ୍ଦ

ସେ ମକରନ୍ଦ ପାନ କରି

ହେଳେ ତରିଲେ ବ୍ରଜ ନାରୀ

ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ଯେ ପାଦର ଅଟନ୍ତି ଦାସୀ

ସେ ପାଦେ ମୋ ଶରଣ ରହୁ...