ନିମିଷେ ଜୀବନ

କାକର ଟୋପାରେ

       ଶୋଷ ମରେନି

ଇତର ଲୋକଟା

           ଲୁହ ଵୁଝେନି

ଗୁରୁଜ୍ଞାନ ରଖି

          ହେବ କି ଲାଭ

ମାଆ,ଯଦି ତୁମ

          ଲୁହ ଢାଳିବ

ସୁଖ ଦେଖିବାକୁ

          କୁଟୁମ୍ବ ନାହିଁ

ମୂଲ୍ୟହୀନ ନିଶ୍ଚେ

           ଜୀବନ ଜିଇଁ

କୁଳ ରଖିବାକୁ

      ହଜାରେ ପୁତ

କୁଳମଣି ଦିଏ

         ପେଟକୁ ଲାତ

ବୁଣିଥିବା ବୀଜ

          ଯଦି ନ ଫଳେ

ଲୁହଝରେ ନାହିଁ

            ହୃଦୟ ଜଳେ

ଦ୍ଵୀପ ଜଳାଇଲେ

        ଦିଅଁ ବି ନାହିଁ

କର୍ମଫଳେ ଜନ

        ଆଖି ବୁଜଇ ।