ନାଟକ

ଫୁଲଟିଏ ଫୁଟିଲା

ତାର ବାସ ଚହଟି ଗଲା

ସେ କବରୀରେ ଝୁଲା ହେଲା

ଶର୍ବରୀ ମାୟାରେ ଅପରୂପା ହେଲା

ଦାହ ପାଇଁ ଛିନ୍ନ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା

ଶେଷରେ ଝରା ଶେଫାଳୀଟିଏ ଝରିଗଲା ନାଟକର

ଅନ୍ତିମ ରୋଷଣୀ

ଉଦୁଉଦିଆ ଦି ପହର ଅସମ୍ଭାଳ ଖରାରେ

ବୃନ୍ତଚ୍ୟୁତ ହେଲା ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଫୁଲ

ମୌସୁମୀର ବିଦଗ୍ଧ ଫୁଲ ବନରେ ଏବେ ନୀରବତା

ନୀରବତା ନଷ୍ଟ ନୀଡର

ନୀରବତା ନିଖୋଜ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର

ଏବେ ମୁଁ ନିତି ଫୁଲ ଗଛରେ ପାଣି ଦେବି

ତାକୁ ସଯତ୍ନେ ବର୍ଦ୍ଧିତ କରିବି

ଝରିବାକୁ ଦେବିନି ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତାର ଅସଂଲଗ୍ନ ବେଳାରେ