ମୁଁ ପଳାତକ

ପଳାତକମାନେ ଫେରିଆସନ୍ତି ପୁଣିଥରେ

ଈଶ୍ୱରହୀନ ଇଥରକୁ ଈଶ୍ୱର ସାଜି

ପତିତମାନେ ଫେରିଆସନ୍ତି ପବିତ୍ର ହୋଇ

ଅପଵିତ୍ରତାର ପ୍ରତ୍ୟୟ ଭିତରକୁ

ମୁଁ ପଳାତକଟିଏ

ମୋ ବର୍ତ୍ତମାନ ଠାରୁ

ମୁଁ ଜମା ସାଲିସ କରିପାରୁ ନାହିଁ

ତା ସହ

କାହିଁକି କେଜାଣି

ସେ ବି କେବେ ମୋତେ ବୁଝିପାରିନି

ଜୀବନ ଉପପାଦ୍ୟର ଧାଡ଼ିର ଗହଳିରେ

ବାଟବଣା ହୋଇଯିବାଟା ହଜମ ହେଉନି

ନୀଳ ଆକାଶକୁ ଘଡ଼ିଏ ଅନାଇ

କିଛିଗୋଟେ ଖୋଜିବାର ଉପକ୍ରମରେ

ଭୁଲିଯିବାକୁ ପଡେ

ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ

ମୁଁ ତ ଆଉ ଈଶ୍ୱର ହୋଇପାରିବିନି

ନା ବଂଚିବାକୁ ଚାହେଁ ପତିତ ବୋଲାଇ

ମୁଁ ଯେମିତି ଅଛି, ଠିକ ଅଛି ବୋଲି

ମଧ୍ୟ ଭାବି ହେଉନି

ପଳାତକ ସାଜି ଯାଇଥାନ୍ତି କେଉଁଆଡ଼େ

ସବୁଆଡେ ତ ସେଇ ମାଳମାଳ

ଈଶ୍ୱର ସାଜିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ

ପଳାତକମାନେ

ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଜଣେ ହେବାକୁ

ବିବେକ ମନା କରେ

ବରଂ ଭଲ ହେବ

ରହିଯିବି ଏଇଠି ଏମିତି

ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ

ଦେଖା ହୋଇଯିବ

କାଳ ଅକାଳରେ

ଏଠି, ସେଠି କୋଉଠି

ଶୁନ୍ୟତା ଓ ଖାଲିପଣର ଚୌହଦୀ ଭିତରେ

ପବିତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟୟର ପ୍ରତ୍ୟୁଷରେ

***