ମଶାଣୀ

ହେ ମଣିଷ !

ଦେଖିଆସ ଥରେ ମୋ ବକ୍ଷ ଉପରେ

କେତେ ଅହଂକାର ଜଳିଛି

ଧନୀ କି ଗରିବ ମୁଁ ଦେଖେ ନାହିଁ

ସଭିଙ୍କୁ ପାଉଁଶ କରିଛି

କେତେ କେତେ ଗର୍ବୀ, ଲୋଭି, କପଟୀ

ମୋ ଦେହେ କରିଛି ଲିନ୍ନ

ତଥାପି କାହିଁକି ବୁଝୁନାହୁଁ ଆରେ ମଣିଷ !

କୁକର୍ମେ ଲିପ୍ତ ତୋ ମନ