ଲେଖନି ମୂନ

ଜହ୍ନ ସିନା ଲୁଚି ଯାଏ ଉଆଁସି ରାତିରେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ତ ଲୁଚି ଯାଏ ଭସା ବାଦଲରେ।।  

     ଶାମୁକା ତ ହଜିଯାଏ ଦରିଆ କୂଳରେ

     ମନ ମୋର ହଜିଯାଏ ଅଲିଭା ଦାଗରେ।।

ଫୁଲ ସିଏ ଭୁଲି ଯାଏ ଭଅଁର ଚୁମିଲେ 

ଯଉବନ ଭୁଲିଯାଏ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଆସିଲେ।।

     ଛାତିତଳ ଭିଜିଜାଏ ନୟନ ନିରରେ

     କବି ସବୁ ଲେଖିଯାଏ ଲେଖନୀ ମୂନରେ