କାହ୍ନା ପ୍ରତି

ରେ କାହ୍ନା

   ଜୋତ୍ସ୍ନା ପୂରିତ ଏ ସଂନ୍ଧ୍ୟାରେ 

   ମନ ମୋର ହୁଏ ଆନମନା

   ହୃଦୟରେ ଉଙ୍କିମାରେ 

   ତୋର ମିଠା ସେ ମୁରଲି ସ୍ବନ।

   ଚନ୍ଦ୍ର ତା' ରୂପେଲି କିରଣେ

   ଚୁମେ ତୋ ଚରଣ ଯୁଗଳ।

   ପୁଷ୍ପରାଜି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହୋଇ

   ସାଦରେ ନମନ୍ତି ପୟର।

ରେ କାହ୍ନା

     ଏ ପୃଥିବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାରା

    ଗ୍ରହ ରାଜି ସବୁ ତୋର ସୃଷ୍ଟି।

      ତୋ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କରି

 ମସ୍ତକେ ଲଗାଏ ତୋ ଚରଣ ମାଟି।

      ତୋ କରୁଣା ସିନ୍ଧୁରୁ ତୁ

    ବିନ୍ଦୁଏ ମୋତେ କୃପା କରି,

    ଏ ମୋହ ମାୟା ସଂସାରେ 

   କରେଇଦେ ମୋ ନାବ କୁ ପାରି।ରେ କାହ୍ନା

     ଜାଣେନା ମୁଁ କେଉଁ ଜନ୍ମ

     କୃତ କର୍ମଫଳ ପାଇଁ

   ଏ ଧରାରେ ନେଲି ଜନମ

  ଏ ଗହୀର କଥା ତୁହି ଏକା ଜାଣୁ

    ପ୍ରଭୁ ଘେନ ମୋ ପ୍ରଣାମ।

 ମାୟା ବନ୍ଧନରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ମୁଁ ଯେ

   ନାନା ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ। 

    ତୋ' ବିନା କେ ନାହିଁ 

      ବୁଝିବ ମୋ ଦୁଃଖ

    ନେବ ଏ କଷଣୁ ଦୂରେ।

ରେ କାହ୍ନା

     କେହି ନ ବୁଝିଲେ 

     ତୋ ପରଶ ଦେଇ

  ମୋତେ ତୁ କୋଳେଇ ନେବୁ

  ତୁଚ୍ଛ ହେଲେ ବି ମୁଁ ତୋରି ସନ୍ତାନ

   ଏ କଥା ପାଶୋରି ନ ଯିବୁ।

 ମୋର ଏ ଜୀବନ ନ ହେବ ଅସାର

     ଚିର ଦିନ ବାସୁଥିବି।

  ଜନମାନସରେ ପ୍ରତି ହୃଦୟରେ

    ଆନନ୍ଦ ମୁଁ ଯେ ଭରିବି।

ରେ କାହ୍ନା

  ମୋ ଜୀବନ ଦୀପ ଲିଭେଇ ଦେ'ତୁ

  ତୋ ପାଖରେ ଜଳୁଥିବି।

 ଧନ,ରତ୍ନ,ଜନ ଲୋଡା ନାହିଁ କିଛି

  ତୋ'ସେବା ନିତି କରିବି।