ଜନନୀ

ମାଆ ବିନା ଲାଗଇ ଅଧୁରା

ତା ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରେନା

ତାକାନି ଧରି ବାଟ ଚାଲୁଥିବି

ମାଆ ବୋଲି ଡାକ ଛାଡୁଥିବି l

ତା ପଣତରେ ସବୁ ଖୁସି ପରା

ସେ ଆମ ମୁଣ୍ଡରେ ଛତା

ଖରା ବର୍ଷାକୁ ନଥାଏ ଡର

ସେ ପରା ଆମ ସବୁ ପସର l

ମାଆ ବିନା କିଛି ଜାଣେନା

ତା ଖୁସି ସରଗ ପରା

ତା ଓଠରେ ଟିକିଏ ଦେଲେ ହସି

ନାଚି ଯାଏ ମୋର ସବୁ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗି l

ମାଆ ପାଖେ ଦୁଷ୍ଟ, ରାଗ ସମାନ

ତା ସ୍ନେହ ସରାଗେ ସବୁ ଲାଗି ଆନ

ମାଆ ଦାନ ସବୁଠୁ ମହାନ

ତାଠାରୁ ଦୁନିଆ କେହି ନୁହେଁ ସମାନ l

ଅଭାବ ଥିଲେ ଯେତେ ମାଆର

ନିଜେ ନଖାଇ ଖୁଆଇଦିଏ ତା ଛୁଆର

ଜଳାଜଂଳି ଦେଇ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ

ପିଲାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରେ l

ସଂଘର୍ଷ କରି ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତର

ଛାଇପରି ଠିଆ ହୁଏ ପାଖେ ପାଖେ ତାର

ସବୁ ବିପଦକୁ ନିଜେ ମୁଣ୍ଡେ ନେଇ

ସୁରକ୍ଷା ଦିଏ ନିଜେ ରକ୍ତାକ୍ତ ହୋଇ l

ତାର ଦାନ ଅଟେ ବଳିଦାନ

ବୃଦ୍ଧା ଅବସ୍ଥାର ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ସମାନ

ମାଆ ଆଖିର ଲୁହ କିଏ ଦେଖିପାରେ

ବୟସ ଅପରାହ୍ନରେ କିଏ ପଚାରେ l