ଝାଞ୍ଜି ଖରା

ଝାଞ୍ଜି ଖରା ବହଇ ଯେବେ

ଖରା ଟି ହୁଏ ଟାଣ 

ସତେକି କୋପ କରି ଅଛନ୍ତି

ବିରଞ୍ଚି ନାରାୟଣ

ସାଗର ବୁକୁ ଜଳ କୁ ଶୋଷି 

ନିଅନ୍ତି ପରା ସେହି

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପରେ ବରଷା ଆସେ

ଜଳ ଧାରାକୁ ନେଇ

ଝାଞ୍ଜି ଖରାରେ ଯେଉଁଠୁ ପାଣି

ସବୁ ନିଅନ୍ତି ଟାଣି

ବରଷା ହେଲେ ଶ୍ରୀହୀନ ଧରା

ଜଳରେ ଯାଏ ଭରି 

ଝାଞ୍ଜି ଖରାରେ ଜୀବଜଗତ

ହୁଅଇ ଛଟ ପଟ

କେତେ ଯେ କେତେ ଜନ ଜୀବନ

ଅଚିରେ ହୁଏ ନଷ୍ଟ

ମରିଚିକାର ଭ୍ରମ କୁ ସୃଷ୍ଟି

ମନେ ସେ ଯେବେ କରେ

ଝାଞ୍ଜି ଉତ୍ତାପ ହୁଏ ନା ସହି

ଜଳି ପୋଡିକି ମରେ

ପାଦପ ମାଗେ ଟିକିଏ ଜଳ

ପାଦ ହୁଏନା ଥୋଇ

ଡହ ଡହ ଏ ଖରା ପ୍ରକୋପ

ପାରିବ କିଏ ସହି

ରଥ ଉପରେ ଧରିଣ ଚକ୍ର

ବୁଲନ୍ତି ଚକ୍ରଧର

ଚକ୍ର ରେ ବୁଲେ ସାରା ସଂସାର

ତା ପାଦେ ଯୋଡ଼େ କର ।