ହେଲେ କି ପଥର

ହେ ବଡ଼ ଠାକୁର ହେଲ କି ପଥର

 ନ କର ହେ ଆଉ ଉଛୁର

ଜଗତର ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥ ବୋଲି

ହୁରି ପଡେ ସାରା ସଂସାର

ହୋଇଲ କି ସତେ ବଧିର

ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ଡାକେ ତୁମରି ଭକତ

ବିପଦରୁ କର ଉଦ୍ଧାର।

ଅଜଣା ବ୍ୟାଧି ରେ ଭୀତତ୍ରସ୍ତ ସର୍ବେ

ନ ମାନଇ ପଥି ବାରଣ

ତୁମ ଦିବ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ର ଶେଷ ଆଶ

ନହୁଅ ନିରାଶ କାରଣ

ସାଜିଲ କି ତୁମେ ପାଷାଣ...?

ଚକା ଚକା ଆଖି ମେଲି ସବୁ ଦେଖି

ସବୁ ଜାଣି କିଆଁ ମଉନ।

ଦିଅ ତୁମ ସେଇ ମୋହନ ବଇଁଶି

ଦିବ୍ୟ ସୁରେ ଥରେ ବଜେଇ

ସେଇ ସୁର ବାଜି ଏ ସଂସାର କାନେ

ସଂକଟ ଯାଉହେ ଦୂରେଇ

ବ୍ୟାଧି ଯେତେ ଯାଉ ଉଭେଇ

ତୁମକୁ ନିଜଠୁ ଅଧିକ ବିଶ୍ୱାସ

 ଆଖି ମୁଦି ଭକ୍ତ କରଇ।