ଘଡିଏ ଜୀବନ

ରାତ୍ରିର ନିଷିଦ୍ଧ ପ୍ରହରରେ

କେବେ କେବେ

ଅବଦମିତ ଇଚ୍ଛାମାନେ

ଭିଡି ମୋଡି ହୋଇ କଡ ଲେଉଟାନ୍ତି ।

ସୁଷୁପ୍ତି ର ଗଭୀର ଭଉଁରୀ ତେଜି

ମନ ଫୁର୍ କିନା ଉଡି ଯାଏ

ଅନୁଢା କିଶୋରୀ ଟିଏ ଭଳି

ରଂଗୀନ ପ୍ରଜାପତି ପଛେ ପଛେ

ଚିତ୍ରିତ ଦୁଇ ଡେଣା ମେଲି

ଫୁଲର ସହର ଭିତରେ ହଜିଯାଏ

ବାଷ୍ପରୁଦ୍ଧ ଜୀବନର ଜଡତା ।

ବିସ୍ମୃତ ହୁଏ ସମାଜରନାଲି ଆଖି,

ବାଟ ଓଗାଳି ଥିବା ସମସ୍ତ ବାଧା ବନ୍ଧନ

ବୟସ ର ଲଗାମ ଟା ଭିଡି ହୋଇ

ଛିଣ୍ଡି ଯାଏ ଆପେ ଆପେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ

ଈଶାରା ଦିଏ ଚୋରେଇ ନେବାକୁ

ନିଜ ପାଇଁ କେତୋଟି ପ୍ରାଣୋଚ୍ଛଳ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ।

ଜହ୍ନ ରାଇଜରେ ତାରା ମାନଙ୍କ ମେଳାରେ

ଖେଳିବାକୁ ଲୁଚକାଳି ଖେଳ

କିଛି ଅନ୍ଧାର ଆଉ କିଛି ଆଲୁଅ ର ,

ଫିଙ୍ଗି ଦେଇ ସବୁ କଟକଣା ର

ଦଦରା ଶିଉଳୀ ଲଗା ପ୍ରାଚୀର

କାଟିଦେଇ ଆକ୍ତାମାକ୍ତା କରି ପକାଉଥିବା

ଯେତେ ସବୁ ସଂପର୍କ ର ଶିକୁଳି କୁ

ବାୟୁ ସମ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ଯିବାକୁ

ଭୂମି ରୁ ଭୂମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପନ ସାଥୀରେ

ଭୋଗି ନେବାକୁ ଇପ୍ ସିତ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାନଙ୍କୁ

ସ୍ବେଚ୍ଛା ରେ , ବିନା ପ୍ରତିବାଦରେ , ନିର୍ଭୟ ରେ

ଜୀବନ ର ସମସ୍ତ ଆବେଗ ,ସମସ୍ତ ଅନୁଭବ ସହ

ହାରିଥିବା ପ୍ରେମ କୁ ଆବକ୍ଷ କରିନେବାକୁ

ଠିକ୍ ଭୁଲ୍ ,ପାପ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବ ନକରି

ଜିଇଁ ଯିବାକୁ ମନଭରି ଆପଣା ଇଚ୍ଛା ରେ

ଶେଫାଳି ଫୁଲଟି ପରି ଘଡିଏ ଜୀବନ ।।