ଦିପଦ କଥା

ଦି ପଦ କଥା

ଯାହା କହିହୁଏନା 

ରୁଗ ରୁଗ କରି ଜାଳିଦିଏ ଅସ୍ତିତ୍ୱ 

ସେଇ ଦିପଦ କଥା ଯାହା

ମଣିଷ ମଣିଷ ଭିତରେ ଠିଆ

 କରିପାରେ ଗୋଟେ ପାଚେରୀ

 ରୁକ୍ଷତା ଆଉ ଅବୁଝାପଣ

ପୁଣି ଝଡଟିଏ ବି ଆଣିପାରେ

ଏ ପ୍ରେମମୟ ପୃଥିବୀରେ

ପ୍ରେମର ଘୋର ଅଭାବ

କର୍ମର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ

ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗରେ ରହି

ସମୟର ଘୋର ଅଭାବ ଦର୍ଶାଇ 

କଠୋରତାରେ ମ୍ରିୟମାଣ 

ନିଖୋଜ ପ୍ରାୟ ସମ୍ପର୍କମାନେ

ସୁଧୀଜନ

ମହାନ କବିଜଣେ ଲେଖିଥିଲେ

ମଧୁର ବିନୟ ବଚନ କହି

ତୋଷିବା ଜନମନ 

ସ୍ନେହବୋଳା ଦିପଦ କଥାରେ

ଯଦି ଗଢ଼ିହେଇ ପାରେ

ତେବେ ଧ୍ବଂସଆଭିମୁଖୀ

କାହିଁକି ଏ ସମାଜ ।