ଦେବସ୍ମିତା

ନିଦ୍ରା ତେଜି ନିକଟେ ଆସ     ରାତ୍ରୀଭର କର ଗୋ ଦାସ 

            ଯେମିତି ଭୁଲିବି ନାଇଁ

ମନେ ରଖିବି ଯୁଗଯୁଗ       ମିଳନ କର ଉପଭୋଗ୍ଯ

      ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ କିମ୍ପାଇଁ ଘୁଚ ଗୋ ସହୀ 

       ଜୀବନ ଯାତ୍ରା ଅଳପ ଦିନ 

       ବଳ ବୟସ ହେଲାଣି କ୍ଷୀଣ

          ମରମ ତଳେ ଜଗାଅ ଟିକେ ଶୃଙ୍ଗାର ମଧୁ ଭାବ 

       ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଲଭୁ ଏ ପ୍ରାଣ 

       ଧନ୍ଯ ହେଉ ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ

          ପୃଥ୍ବୀ ପରେ ରଖନି ପ୍ରିୟା ପ୍ରୀତି ତିଳେ ଅଭାବ

        ରାତି ଆସୁଛି ପାହି

          ଅନ୍ତଃପୁରେ ଅନ୍ତର ପୀଡା ଝଟତି ବୁଝାଅ ସହୀ

 ପାଶେ, ନିଅ ଗୋ ଭିଡିଧରି 

 ଏଇ ସମୟ ଗଲେ କି ଆଉ ଆସିବ କେବେ ଫେରି

                   ଯେତେ ହୋଇଲେ ଝୁରି •••