ଭୃଣହତ୍ଯା

ଭୃଣ ଅଟେ ଏକ   ଇଶ୍ବରଙ୍କ ରୂପ

    କର ନାହିଁ କ୍ଷୟ କ୍ଷତି

ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ  କାହିଁକି ମାରୁଛ

     ନିଷ୍ଠୁର ମଣିଷ ଜାତି ।

ସଂସାରକୁ ସିଏ  ଦେଖିବା ଆଗରୁ

    ଗର୍ଭ ମଧ୍ଯେ ଦେଲ ମାରି

ଦୋଷି ନାହିଁ ଶିଶୁ ସାଜ କିଆଁ ପଶୁ

    ପାପେ ହୁଅ ଭାଗିଦାରୀ ।

ବାପା ମାଆ ଡାକ ଡାକିବା ଆଗରୁ

     କର କ୍ଷୟ କ୍ଷତି ତାର

ଖଣ୍ତ ଖଣ୍ତ କରି   ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗକୁ

     କରୁଅଛ ନାର ଖାର ।

ତୁମେ ମଧ୍ଯ ଦିନେ  ଭୃଣଟିଏ ଥିଲ

    ଆଜି ଯେ ହେଲ ମଣିଷ

କେମିତି ମାରୁଛ ଗର୍ଭରୁ ଯେ ତାକୁ

    କରି ଯେ ଅଣ-ନିଶ୍ବାସ ।