ଭାଳି ଭାଳି ଭଲ

ଭାଳି ଭାଳି ଭଲ ମନ୍ଦ ଲୋକଙ୍କର 

ହୋଇଲଣି କଳା କାଠ 

କାହିଁକି ହେ ପ୍ରଭୁ ମଉନେ ବସିକି 

ନିଜକୁ ଦେଖାଅ ଶ୍ରେଷ୍ଠ 

ଦେଖି ଦେଖି ଦୁଃଖ ତୁମ ଚକା ଆଖି 

ଅବଶ ହେଲାଣି ଏବେ  

କେତେକାଳ ଆଉ ନୀରବେ ନୀରବେ

ସହିବ ଯାତନା ଭବେ 

ଦେଇ ଦେଇ ସୁଖ ଦୁଃଖିର ଥାଳରେ 

ଥକିନାହଁ କିବା ହରି

ସୁଖ ଦାତା ତୁମେ ଦୁଃଖ ହାରି ବୋଲି

ନେଉଛ ପାପୀଙ୍କୁ ତରି 

ଦୟା ମୟ ତୁମେ ଦୟା ସାଗରରେ 

ବାହି ନିଅ ପାପ ଭାରା

ଭାବେ ତୁମେ ଥାଇ ଅଭାବୀ ଜନକୁ 

ନ ଦିଅ ଯେ କେବେ ଧରା 

ପାପ ପଙ୍କିଳରୁ ବାର ବାର ତୁମେ 

ଆଣୁଛ ପୁଣ୍ୟର ଧାରେ 

ତଥାପି ଏ ମନ ନିତି କାହିଁ ପାଇଁ 

ନରକେ ଜୀବନ ସାରେ