ବାଟୋଇ

ବ୍ୟସ୍ତ ଜୀବନର ଗଳିରେ

ମୁଁ ଅନାମଧେୟ ବାଟୋଇ 

ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଚ଼ାଲୁଅଛି ଦିବାଲୋକେ

ଦିଗବଳୟ ପଥେ ଏକାଏକା 

ଜୀବନର ବାସ୍ତବତା ସନ୍ଧାନେ 

ସ୍ବପ୍ନିଳ ଆଖିରେ ଆକାଶ ତଳେ

ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲାଲୀମାକୁ ନେଇ ।

କାହିଁ କେତେଦୂର ଲକ୍ଷ ସ୍ଥଳ ମୋର 

ବୟସର ଦୋ ଛକିରେ 

ଦ୍ବନ୍ଦ୍ବ ରେ ଠିଆ ମୁଁ କେବେଠୁଁ 

ଜଞ୍ଜାଳର ଭାର ବୋହି ବୋହି

କିଛି ପାଇବାର, କିଛି ହାରିବାର

ଅଗଣିତ ଭାବନାରେ ସିକ୍ତ ଅବିରତ

ମୋ ପିଆସୀ ନୟନ 

ଚ଼ାହେଁ ଜୁଳୁଜୁଳୁ କର୍ମ କ୍ଷାନ୍ତ ହୋଇ।