ବାପା

କର୍ମମୟ ଜଞାଳର 

ଅବସର ସମୟରେ

ମନେ ପଡେ ବାପା ତୁମ କଥା

ତୁମେ ହାତଧରି ଚାଲିବା

ଶିଖେଇ ଥିଲ

ମାାଟିରେ ପଡିବା ଆଗରୁ

ତୁମେ ବଢାଇ ଦିଅ ତୁମ ହାତକୁ

ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଝରିବା ଆଗରୁ

ତୁମେ ଲିଭେଇ ଦିଅ

ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଉପସମ

ବାପା ତୁମେ ଶିଖେଇଛ

ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ହୋଇ

ସାଗର ପରି ବେଳାଭୂଇଁକୁ ଛୁଇଁବା

ଆଜି କାହିଁକି ବାପା ଚୁପ ହୋଇ ରୁହ ?

ଭାବକି ମୁଁ କଣ ଭୁଲ କଲି ବୋଲି

ଆଜି ବି ବାପା ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଛୁଆ

ଆଜି ବି ବାପା‐‐‐‐‐