ଅସ୍ତିତ୍ବର ବିଳାପ

ସେଇ ବିଗତ ଦିନର ବର୍ଷା ରାତିର

ସ୍ମୃତିକୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ସାଇତି ରଖିଛି

ତୁମେ ସିନା ଭୁଳିଗଲ ହେଲେ ମୁଁ ଜମା

ଭୁଲି ପାରିଲିନି ଅତୀତର ସେ ରାତିକୁ ।

ଜୀବନର ଚଲାପଥ ଯେତିକି ସରୁଛି

ରାତିର ଅନ୍ଧକାରେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତିଟି

ପୁନେଇଁ ରାତିର ଗୋଟା ଜହ୍ନ ପରି ସେ

ମୋ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରା ଛାତି କୋଳେ ହସୁଛି ।

ବଡ ଜଟିଳ ଏହି ଜୀବନ ଗଣିତ

ସୁଖ ଟା ସର୍ବଦା ଦୁଃଖେ ଫେଡ଼ି ହଉଛି

ସପନର ବାଲି ଘର ଭାସିଗଲା ପରେ

ଜୀବନେ ଛାଡିଯାଏ ତାର ପାଦ ଚିହ୍ନ

ଯାହା ସ୍ମୃତି ମାଳା ରେ ଗୁନ୍ଥି ହୋଇ

ଜୀବନ ଗଳାରେ ହୋଇଯାଏ ସେ ବାନ୍ଧି ।