ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ

କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ସିନା ଦୁନିଆଁ ବଦଳେ 

ବଦଳେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତି 

ତୁମେ ବଦଳିନ କାହିଁକି କେଜାଣି

ସେମିତି ଚାହିଁଛ ନିତି 

ଆହେ ପ୍ରଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି

ଜଗତର ନାଥ ବୋଲି ହୁରି ପଡେ

ତୋ ପାଦେ ବାଢେ ପ୍ରଣତି।

କରି କରାଉଛ ଅନ୍ତର୍ଗତେ ଥାଇ

ତୁମେ ସ୍ରଷ୍ଟା ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି 

ବୁଝେ ନାହିଁ କେବେ ଅବୁଝା ମଣିଷ

ଭୁଲି ଯାଏ ତବ ପ୍ରୀତି 

ହେଜୁ ନାହିଁ ଯେ ତଥାପି

ନିଘା ନାହିଁ ମୋର କାହାକୁ ହେ ଛାମୁଁ

ଅଛି ମୁଁ ଥିଲି ଯେମିତି।