नको पावसा रुसू

नको रे पावसा

नको असा रुसू

काळ्या काळ्या ढगात

नको लपून बसू

वाऱ्यासंगे ढगांमध्ये

पिंगा तू रे घाली

पाण्यासाठी जीव माझा

होतोय वर खाली

रानी पडल्या भेगा

आस लागली तुझी

रुसवा तुझा फार झाला

वाट लागली माझी

वाट तुझी पाहून

डोळे आता थकले

किती तरी जीव

जीवास आपल्या मुकले

कुठेच नाही पाणी

वाकून बघ मेघा

थोडा तरी पड रे

नको देवूस दगा

मान्य करतो मी

चूक माझी झाली

हवी तशी झाडी

मीच खूप तोडली

आता कळली चूक

झाडे मी लावीन

थेंब थेंब पाण्याचा

जपून वापर करीन

रुसवा तुझा सोड आता

वाट पाहती वृक्ष लता

सांड जलकुंभ जाता जाता

थांबव ही चित्तरकथा