ସ୍ୱପ୍ନସୁନ୍ଦରୀ
ସ୍ୱପ୍ନସୁନ୍ଦରୀ
ଧୀରେ ଘେନ ହେ ପଣ୍ଡିତେ
ସୁନ୍ଦରୀ ବର୍ଣ୍ଣନା ଚିତ୍ତେ
ସ୍ୱପନେ ଭଵାନୀ ମୋତେ ଦେଲେ ଆଦେଶ
ଅମର ନୁହେଁ ସେ ଜାଣୁ
ଵର୍ଣ୍ଣିବୁ କେଶୁ ତୁ ତେଣୁ
ଦ୍ୱିତୀୟେ ବର୍ଣ୍ଣିବୁ ମୁଖ ନାହିଁ ତୋ ଦୋଷ
ଦେବୀ ଆଜ୍ଞା ହୃଦୟେ ଵହି
ଲେଖିଲି ମୁଁ ଶୁଣ ଏବେ
ଦୋଷ ନ ଚାହିଁ ।୧
ମତ୍ତ ଅଳି ପ୍ରାୟେ କେଶ
ବିଭୂଷଣେ ହୋଇ ଵେଶ
ଗରଵେ ନିନ୍ଦେ ଆକାଶ ହୋଇ ମଣ୍ଡଳୀ
ଶ୍ରୀମୁଖ ପଙ୍କଜ ଘେନି
କେଶକି ଭ୍ରମର ଶ୍ରେଣୀ
କାଦମ୍ଵିନୀ କୋଳେ ଝଟକନ୍ତି ଵିଜୁଳି
ସୁକୁନ୍ତଳ ନୀଳ କୁଟିଳ
ଲାଜେ ତୁଚ୍ଛ ହେଲା କେକୀ ପୁଛ ଗହଳ।୨
ଯମୁନା କରି ସାଧନା
ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇଲା ସିନା
ଲହରୀ କୁଞ୍ଛିତ କଳା କରି ଜଳକୁ
କାଳେ ସେ କାଳୀୟ ବହି
କଦାପି ସମାନ ନୋହି
ଆଷାଢ ଆବିଳପ୍ରଦା ନାଶେ ଆଶାକୁ
ଵିଷ୍ଣୁ ଛେଦିଲେ ରାହୁ ଚକ୍ରେ
ବିରଵେ ବ୍ୟୋମଧୂମ ସେ
ଛେଦିଲେ ଅର୍କେ ।୩
