ନାରୀ

ନାରୀର ସ୍ୱରୂପ ବଖାଣୁଛି ଆଜି,

ଶୁଣିବ କି ଦେଇ ମନ,

ନାରୀ ବ୍ୟତିରେକେ ଏ ବିଶ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ,

ସ୍ଥିତି ଯେ ଲାଗଇ ଶୂନ ।।

ମାତା ଓ ଦୁହିତା , ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସେ କାନ୍ତା,

ସ୍ୱରୁପ ଅଟେ ବିଭିନ୍ନ ,

ଆବଶ୍ୟକ ଅଛି ଏହି ସଂସାରରେ.

ନ ଥିଲେ ହୋନ୍ତା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ।।

ଗୃହର ମଣି ସେ ଅଟଇ "ଗୃହିଣୀ",

ପତନୁ ଉଦ୍ଧାରେ "ପତ୍ନୀ",

ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟେ ସହାୟତା ସେ କରନ୍ତି,

ବୋଲାନ୍ତି "ସହଧର୍ମିଣୀ" ।।

ଅରିକୁ ନାଶନ୍ତି ତେଣୁ ସେ ଯେ "ନାରୀ',

ଦି-କୁଳ ହିତା "ଦୁହିତା",

ଗୃହ ସ୍ଥିତି ସ୍ଥିର ରଖିଣ ସେ "ସ୍ତିରୀ',

ଗୃହ କାନ୍ତି ସେ ତ "କାନ୍ତା" ।।

ସୁଂଦର ସଂସାର ଗଢି ସେ "ସ୍ୱରୂପା"

କୁଳ ଧନ୍ୟ କରି "କନ୍ୟା" ।

ପ୍ରମାଦରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ସେ "ପ୍ରମୋଦା"

ଭାର ସମ୍ଭାଳି ସେ "ଭାର୍ଯ୍ୟା"।।

ମାଟି ଓ ଆକାଶ ସମ ଯେ ଅଟନ୍ତି

ସିଏ ପରା ଆମ "ମାଆ" ।

ପରିବାର ରୂପୀ ସଂସାରେ ସେ ଶିର

ତେଣୁ ସେ ଯେ "ମହନୀୟା" ।।

ମହିୟସୀ ବାଳା ଏଣୁ ସେ "ମହିଳା"

ବିପଦୁ ଉଦ୍ଧାରି "ବୋଉ"

ଏ ସାରା ମରତ ହରାଏ ଅସ୍ତିତ୍ବ

ତାର ସ୍ଥିତି ବିନା ଆଉ ।।

ନାରୀ ସର୍ବଂସହା ନାରୀ ଧାତ୍ରୀ ଜାୟା

ନାରୀ ଯେ ଅଟଇ ବଳ

ନାରୀର ଅସ୍ତିତ୍ବ ହୋଇଲେ ପତିତ

ଧରା ହେବ ରସାତଳ ।।