ମାଆ

ତୁ ଏକ ପଥରର ଟିକି ମୂରତି

ଜାଣି ନାହିଁ ମୁଁ ମାଆ ତୋ ଆଳତୀ

ଢ଼ାଳୁଅଛି ଲୁହ ଖାଲି ବସି ଦିନରାତି

ସହିବାକୁ ଦିଅ ମାଆ ମୋତେ ଶକତି

ଅଳିକରେ ମୁଁ ତୋରପାଶେ ଖାଲି

ଏତେ ବଡ଼ ଦୁନିଆରେ କେହିନାହିଁ ବୋଲି

କରିବୁନି ପର ମୋତେ କରୁଅଛି ଅଳି

ସବୁଦୁଃଖ ତୋର ଯୋଗୁ ଗଲି ମୁଁ ଭୂଲି

ସବୁ ହୋଇଗଲେ ମାଆ ମୋ ପାଇଁ ପର

କରିବୁନି କେବେହେଲେ ମୋତେ ହତାଦର

କରିଦେ ମାଆ ମୋତେ ତୋହର ନିଜର l

ସୁକାନ୍ତି ହୋତା

ତାଳଚେର