ଜୀବନ ଗୀତା-୩୭୨

ଅଡୁଆ ସୂତାର ଗଣ୍ଠି

ଜୀବନ ହୋଇ ଯାଇଛି

କେମିତି ଖୋଲିବି ତାକୁ

ବୁଝି ପାରୁନାହିଁ କିଛି ॥୦॥

ଜୀବନ ସୂତାର ଖିଅ

ଖୋଜୁଖୋଜୁ ଗଲା ଦିନ

ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତେ

ଅଥୟ ହୁଅଇ ମନ

ସତ ଯେତେ ମିଛ ସେତେ

ମିଛର ଘେରରେ ପଡି

ସତକୁ ଭୁଲି ବସିଛି ॥୧॥

ସତ ତ ଦିନ ଆଲୁଅ

ଦପଦପ ହୋଇ ଜଳେ

ମିଛ ରହସ୍ୟ ଅଂଧାର

ଅଟେ ସିନା କାଳେକାଳେ

ଆଲୁଅରେ ଅଂଧାରରେ

ଜୀବନ ଗଣ୍ଠିର ଖିଅ

ଖୋଜିଛି ଯା ମିଛିମିଛି ॥୨॥