ଜହ୍ନକୁ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ

ପ୍ରିୟ ମଣିଷଟି ରହିଲେ ଦୂରେ

ହୃଦୟ ତାହାକୁ କେମିତି ଝୁରେ

ସେକଥା ଜାଣୁଛି ସିଏ

କେତେ ଯେ କଷଣ

ନିଛାଟିଆପଣ

ବାଧ୍ୟରେ ଆଦରି ନିଏ ।

ସୁଖ ଅବା ଦୁଃଖ ସମୟ ତାଳେ

ଅଭାଗା ମନଟା ତା' ପାଶେ ଚଳେ

ଖୋଜୁଥାଏ ସବୁଠାରେ

ବାସ୍ତବ ଜୀବନ

ରାତ୍ରିର ସପନ

ତା' ଅଭାବ ଲଭି ମରେ ।

ସଦା ମନେପଡ଼େ ତାହାରି କଥା

କେଡେ ଦାରୁଣ ଯେ ପ୍ରବାସ ବ୍ୟଥା

ଦର୍ଶନେ ବ୍ୟାକୁଳ ଆଖି

କେତେ ଯେ ପାର୍ବଣ

କାର୍ତ୍ତିକ ଫଗୁଣ

ସଭିଏଁ ଅଛନ୍ତି ସାକ୍ଷୀ।

ପ୍ରୀତି ସରୋବରେ ଫୁଟି କମଳ

ପ୍ରିୟଜନ ସୁଖ ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳ

ସେହି ଆକର୍ଷଣ ନେଇ

ବିରହ ଜୁଆର

ଫୁଲି ଉଠୁଥାଏ

ଜହ୍ନକୁ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ ।