ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ରାତି

ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ରାତି-
ନୀରବ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତ କାନଭାସରେ
ମେଘ ଲେଖେ ଅଦେଖା ସ୍ମୃତିର ଗୋପନ ଠିକଣା।
ମୋ ମନ
ଅଚିହ୍ନା ସୁବାସର ପଛେ ପଛେ
ହଜିଯାଏ ଅନାମିକା ଦିନମାନଙ୍କ ଭିତରେ।

ଛାତ ଉପରେ ଟପ୍... ଟପ୍... ଟୋପାର ସ୍ୱର-
ଯେମିତି ସମୟର ଆଙ୍ଗୁଳି
ହୃଦୟର ନୀରବ ବୀଣାକୁ ଛୁଇଁଯାଉଛି।
ପ୍ରତିଟି ବୁନ୍ଦା
ଏକ ଅଧାଲେଖା କବିତା,
ଏକ ଅକୁହା ପ୍ରେମର ମୃଦୁ ଉଚ୍ଚାରଣ।

କାଚ ଝରକା ପଛରେ
ଅଟକି ରହିଯାଏ ଦୁଇଟି ଚାହାଣି;
ଆଉ ଭାବନାର ନଈ
ନିରବରେ ବହିଚାଲେ
ଅସଂଖ୍ୟ କାହାଣୀର ଅନ୍ତରସ୍ରୋତ ଧରି।

ଭିଜା ମାଟିର ମହକ
କେବଳ ସୁଗନ୍ଧ ନୁହେଁ-
ସେ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ମୃତି,
ଯାହା ପ୍ରତି ବର୍ଷାରେ
ମନର ଗଭୀର ଦ୍ୱାରକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲିଦିଏ।

ଏହି ବର୍ଷା ରାତି
କୌଣସି ଋତୁର କାହାଣୀ ନୁହେଁ;
ଏ ହେଉଛି ଏକ ନିରବ ସଂଳାପ-
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ,
ସ୍ମୃତି ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ,
ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ।

ଏବଂ ଶେଷ ବୁନ୍ଦାଟି ଝରିପଡ଼ିବା ପରେ ମଧ୍ୟ
ଭିଜି ରହିଥାଏ କେବଳ ମାଟି ନୁହେଁ-
ଭିଜି ରହେ
ଏକ ଅପେକ୍ଷାରତ ହୃଦୟ,
ଯେଉଁଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷା
ପୁଣି ଥରେ ଜନ୍ମ ଦିଏ
ଏକ ନୂଆ କବିତାକୁ।

--ମନୋଜ କୁମାର ବେହେରା